10 September: wereldwijde suïcide preventie dag

Door Karin

Het is al weer bijna vijf jaar geleden dat Tim besloot dat hij dit leven hier op aarde niet meer wilde. De dag die mijn leven totaal op zijn kop zette en voorgoed veranderde. Ik weet het nog goed. Het was eind van de middag toen ik een berichtje ontving van een man uit Zweden waarmee Tim online in een game speelde. Deze man had een berichtje gekregen gekregen waarin Tim aangaf dat hij vanaf morgen niet meer online zou zijn. Een paar pogingen eerder had Tim op hetzelfde platform een afscheidsbrief geschreven in die game. Diezelfde man is toen op FB gegaan en ontdekte dat ik zijn moeder was, waarop hij contact met me opnam. Toen vond ik Tim nog op tijd.

Tja, wat is op tijd? Op die bewuste 27 okt. kreeg ik dus weer een alarmerend berichtje via deze Zweed. Lang verhaal kort: het was hem deze keer gelukt en ik had en heb er vrede mee. Tim en ik hebben er meerdere malen over gesproken en ik heb hem zelfs geopperd hoe hij het het ’t beste aan zou kunnen pakken. Dit klinkt wellicht heel luguber maar voor mij was een pure rijkdom dat hij dit met mij kon bespreken.

Tim was niet super open over de reden waarom hij niet verder wilde leven (maar in grote lijnen wist ik wel wat er speelde ). Hij was wel heel open over het feit dat hij het zeker wist en vroeg me of ik het leven aan zou kunnen als hij er niet meer zou zijn. Hij zou 26 nov. 2020 de 28 jarige leeftijd aantikken en dat wilde hij beslist niet. Tim was zanger en wilde aansluiten bij de bekende ‘club van 27’. Hij had al aardig wat serieuze pogingen gedaan en de tijden tussen de pogingen werden steeds korter. Ik wist dat hij de 28 niet wilde meemaken dus ik leefde op dat moment op automatisch piloot, volkomen in de wacht tot het hem zou lukken. Toch praatte ik er eigenlijk amper over. Er rust een taboe op suïcide en ik voelde dat ik er, op een paar mensen na, met niemand over wilde praten,

Suïcidepreventie

Het is goed dat er aandacht aan suïcide wordt besteed. Mensen met suïcidale gedachten moeten op tijd passende zorg en ondersteuning krijgen om zelfdoding te voorkomen. Ik denk dat er hierdoor een hoop mensen te redden zijn die anders de aarde zouden verlaten.

• Het is nodig dat zorginstellingen, (medische) hulpverleners, scholen en onderwijsinstellingen etc. een suïcidepreventieplan hebben.
• Het is noodzakelijk om het gesprek open aan te gaan: zonder de ander te willen redden(!), gewoon te luisteren en doorvragen naar de gedachtes, gevoelens en/of (daadwerkelijke) plannen.
• Het is fijn dat er een hulplijn/chat te vinden is voor mensen die denken aan suïcide en voor de nabestaanden.
• Het is helpend dat er lokale initiatieven zijn om bijv. jongeren te helpen die anders tussen wal en schip vallen

Tijd is tijd

Ik geloof echter ook dat mensen gaan als het hun tijd is. Of dat nou door een ongeval, ziekte, complicaties van medische ingrepen, geweld, zelfdoding of ouderdom is. Als het je tijd is dan verlaat jouw ziel dit leven hier op aarde. Dat is wat ik geloof. Dat is wat mij houvast biedt. Ik ben een religieus persoon. Tenmiste, als je Wicca een religie vindt :).

Bijna vijf jaar later

Ik vind het nog steeds lastig om te praten over suïcide en ik behandel geen cliënten die suïcidaal zijn. Ik praat echter graag en veel over Tim, op die manier hou ik hem ‘levend’ en ik heb uiteraard 27 jaar aan herinneringen waaruit ik kan putten. Meestal praat ik alleen over de leuke gebeurtenissen en over hoe hij zo’n fijn mens was. Het gemis, het grote intense gemis draag ik iedere dag met me mee. Ik mis Tim enorm en daarnaast heb ik tóch een fijn en gelukkig leven.

De ‘Tafel van Psychisch Welbevinden’

Ik heb onlangs zijn College over Geluk gevolgd en ben gaan nadenken over het leven wat Tim leidde. Het is voor mij inmiddels duidelijk dat zijn tafel niet stabiel was en dat alle vier de poten van zijn tafel wankelden. Tevens ben ik dankbaar dat de poten onder mijn tafel lang genoeg zijn en dat het mij lukt om ervoor te zorgen dat ze stevig genoeg blijven.